Vlissingen 2026: 😄en 😩
Mijn eerste toernooi in Vlissingen. Het was me een weekje wel. Vond ik het leuk?
Nee!
Een eindscore van maar 2 uit 9. What the heck? Een toernooi om snel te vergeten!
Het begon op 1 augustus allemaal zo spectaculair met een overwinning op Pieter Jan (PJ). Met een rating van 1942 was hij statistisch gezien een onneembare horde. Met opperste concentratie stortte ik me op de verdediging. Laat hem maar komen. En dat deed ie. Soms te grof en te doorzichtig maar wel vastberaden. Na 21 zetten moest mijn koning zelfs op F2 mee ploeteren om het fort gesloten te houden. Niet ideaal maar wel effectief.
Mijn winstkansen waren inmiddels geslonken tot een evaluatiebalkje van 1 cm. Vervolgens vochten beide witte lopers om e4 en nam zijn dame die plaats in. Met g4 begon ik zijn paard te prikkelen maar die reageerde niet want PJ was druk met zijn toren naar d3 te schuiven. Doe je best. Kon mijn loper ondertussen op c5 slaan, waarna zijn toren op h3 nog een pion verschalkte. Even mijn toren naar h1 om mijn paard te dekken. Toen had PJ een black-out: paard naar e3. Huh?!
De computer blijft, eigenwijs, fan van zwart. Door mijn loper op e3 af te ruilen voor een paard en met mijn dame zijn toren te torpederen trok ik aan het langste eind en bij zet 28 gaf PJ op. Mijn verdienste? Och, een beetje van Maggi en een beetje van mijzelf… Hoe dan ook, het gaf een leuke overwinningsroes. Had ik toen geweten dat het nog tot ronde 7 zou duren voor een herhaling, dan was ik niet zo in mijn nopjes geweest.
Hard op weg naar bord 1 trok de organisatie al in ronde 2 aan de handrem: met zwart tegen WFM Mei-Xian Eunice Hng uit Singapore (Fide 2050). Nice to meet you! Hoe zou zij de indeling tegen een rating van 1606 hebben ontvangen? Makkie? Mijn tactiek tegen de latere adviezen van René in: afremmen en dwarszitten. Dat lukte maar tot zet 16 toen haar dame op e8 aanklopte. Aan zet 22 ben ik niet meer toegekomen. Had iets beter gekund en gemoeten!
Na een dramatische reeks tegen ratings van 1927, 1801, 1737 en 1719 trof ik de 11-jarige Duitse Kilian in ronde 7. Aangekomen bij het bord werd ik verrast omdat aan de kant van wit het formulier al was ingevuld. Speelde ik dan met zwart? Nope. Kilian was zo aardig geweest om ook het mijne al in te vullen. Hoe leuk is dat?! Wordt ie ooit wereldkampioen, dan heb ik een kostbaar collectors item. Hij moet wel opschieten want mijn AOW is in zicht. Ik liet me door al die vriendelijkheid én zijn prikkelende zetten niet uit het veld slaan. Mijn tweede overwinning was na 38 zetten een feit. Wat een opluchting.
Die was maar van korte duur. In de twee resterende rondes kwamen de ratings met 1730 en 1668 in mijn buurt. De leeftijden niet met de rustige Gijs uit 1948 en goedlachse Ko uit 1940. Met nestor Theo in ons midden wist ik dat leeftijd er niet toe doet. Ik kon hooguit gokken op enige fysiek voordeel want het was snikheet in de zaal. Misschien een overwinning als gevolg van uitputting of uitdroging? Gijs moest net voor aanvang dringend naar het toilet maar twijfelde. Ik moedigde hem aan om vooral te gaan en beloofde op hem wachten. Maar nee, arbiter Angelique drong streng aan op het starten van de klok. Dat had ze me onlangs als docent ‘scheidsrechter’ niet geleerd (vooral niet mee bemoeien als spelers het onderling eens zijn). Lekker! Kon ik Gijs uitleggen dat zijn sanitaire stop toch tijd had gekost. Hij wuifde het vriendelijke weg en ging meteen weer. Kwam mijn derde puntje dichterbij? Na terugkomst is ie niet meer opgestaan en maakte de partij vakkundig af. En als laatste met wit tegen onze Ko. Hem verraste ik met paard en loper vrij richting c7. Later in de kantine noemde hij het een wake up call. Had ik het maar niet gedaan. Met e5 was het opgelost en begon voor mij opnieuw de ellende met al zijn geniepige dreigingen. Ook verloren. Ik kon wel janken!
Ja!
Met 211 enthousiaste liefhebbers een week lang bezig zijn met schaken. Hoe geweldig is dat! Allemaal hebben ze een ding gemeen: de emotie en frustratie die er na een verliespartij zichtbaar vanaf druipt. Verbeten zuchtend, mompelend en hoofdschuddend. Met een oneindige blik of de ogen dichtgeknepen. Het blijft voor velen onverteerbaar. Tegelijk lachte, kletste en discussieerde iedereen met iedereen. Overal lagen borden en de analyses waren soms nog feller dan de partijen zelf. Het was een gezellige kantine met betaalbare consumpties. Het avondeten bestond vaak uit tosti’s en broodjes knakworst. Want ja, hoe laat eet je als je rond 17 uur moet aanrijden?
Met René heb ik ruim 1300 km gereden. Leuk(er) om dat samen te doen, hoewel hij op de eerste rit al bij De Stok zat te knorren. In de dagen daarna is dat amper meer voorgekomen want we hadden veel met elkaar uit te wisselen: loopbaan, werk, honden, muziek, het gezin met vooral de dochters en zelfs energiecontracten. Ook nog een beetje met elkaar gedold. Wie van de gepensioneerde EHBO-ers de mond-op-monde-beademing mocht doen als een van ons, bevangen door de hitte, plat ging. Ik gaf René de volmacht om de Singaporese aan te stellen. Oh ja, ruim 1200 km ging over schaken, vroeger en nu, over het ondoorgrondelijke Zwitserse systeem en over voorbereidingen. Die van René gingen door tot diep in de nacht en zelfs op weg naar Vlissingen. Voor ronde 9 had ie nog twee printjes uit de jaren negentig gevonden met de voorkeuren van zijn tegenstander. Hij was er klaar voor. Heerlijk, die enorme passie van René voor het schaken! Zijn kennis is ronduit indrukwekkend. Het verlies van een paar ratingpunten kan ie vanaf a.s. zaterdag goedmaken in Brasschaat. @René: ik pik je om 12.45 uur op!