Op zaterdag 26 november 2022 kwam De Raadsheer op bezoek in The Black Horse. Het is één van de sterkere teams in de klasse 4G: dit beloofde een spannende strijd te worden. De inzet van de match is niets minder dan het in de race blijven voor een kampioenschap.

Teamcaptain René had een week te voren de opstelling van het 1e doorgeseind. Na wat korte uitwisselingen was er consensus. Zo gezegd zo gedaan: de Pionezen namen plaats in de gekozen opstelling.

Het scherpe oog van De Raadheer bespeurde echter nog voor de aanvang van de match een verschil in de opstelling op de wedstrijdformulieren, en de spelersnamen achter de borden... De keus tussen de paperassen aanpassen of een stoelendans tussen René en Marcel was snel gemaakt: de Pionezen ruilden van stoel, bord en kleur.

Na de openingswoorden van onze welbesnorde voorzitter werden de klokken in gang gezet, en de eerste houtjes verschoven.

De relatie tussen de verrichtingen van het Eerste en de annalen van een zeeslag berust op louter toeval.

De eerste beslissing viel al snel... René kwam met een Vliegende Ouwe Man uit de startblokken. Deze is nog net wat minder legendarisch dan de Vliegende Hollander, maar daar wordt aan gewerkt. De bordenwissel pakte vooralsnog goed uit. Zoals het spreekwoord zegt: Een winnende kapitein heeft altijd gelijk!

Oud-lid Johan Goorden komt tegenwoordig uit voor de Raadsheer en kwam uit tegen zijn jongere naamgenoot Stijn Goorden. De ervaren oude rot wist hier wel raad mee en kaapte het punt.

Thijs probeerde te Hepta een Caro-Kann uit een baai te krijgen en kreeg al vroeg een dubbele aanval voor zijn kiezen. De grote vaart leer je met veel vallen en net zo vaak weer opstaan. Volgende keer beter!

Eric belandde bij het verlaten van haven numero Cinco in zwaar weer. Niet lang daarna sloegen kanonnen grote gaten in het vlaggenschip. Het schip dreef af naar open zee, alwaar de eenzame admiraal zich moest overgeven aan een grote overmacht.

De Pionese vloot heeft het zwaar te stellen. Gelukkig zit bij onze tweemaster een koene kapitein aan de riemen. In de zee van mogelijkheden vond hij de juiste weg om de Zilvervloot thuis te brengen.

Bij Uno raakte Yvo na wat omslachtige maneuvres in troebel Siciliaans water. Met het bijzetten van alle zeilen kon hij gelukkig averij voorkomen, maar daar bleef het dan ook bij.

De slag van de driemaster begon met veel ontwijkende manouvres. Lang leek er niets aan de hand. De vloot van uw verslaggever koos echter een ongunstige stroming en lag plots passief opgesloten achter Franse riffen. De antagonist trok plots met veel geweld ten aanval maar sloeg daarbij zichzelf stuk op de riffen. Uiteindelijk werd de vijandelijke admiraal geïsoleerd en gekielhaald. De gewisselde spelers  scoren het volle pond: Wat je noemt een gouden wissel!

Zo was het evenwicht tussen de teams weer volledig hersteld, en kwam het aan op D'n Elf. Erik enterde het vijandelijke schip en er ontspon zich een lang man-tegen-man gevecht. Langzaam maar zeker werd de opponent in een hoek gedrongen. De genadeklap uitdelen was niet eenvoudig, maar het lukte: Erik was de matchwinner!

Zie voor de volledige opstelling:

https://knsb.netstand.nl/pairings/view/12737

Zo doet het Eerste nog volop mee om het kampioenschap: met nog drie andere koplopers hebben we 6 matchpunten uit 4 wedstrijden. Dat het maar een spannend seizoen mag blijven!

 

 

 

Even genoeg van het voetbal? Schaken is zeker zo spannend! Dat bleek maar weer eens bij de afgelopen ronde van de KNSB-clubcompetitie in de Black Horse. Bij zowel het eerste als het tweede van De Pion was het een echte thriller.
De Pion 2 begon voor de verandering met een 1-0 voorsprong. De tegenstander, RSR Ivoren Toren 3 uit Rotterdam, kwam met 7 man. (Ze hadden dat wel vooraf keurig netjes doorgegeven). Bas Snijders kreeg het punt daardoor cadeau. Vorig seizoen speelden we ook tegen RSR Ivoren Toren en verloren we kansloos, maar dit seizoen zijn enkele sterke spelers er niet meer bij en zijn de Rotterdammers op papier wat minder sterk. Niettemin hebben zij nog altijd een team wat in de top van onze klasse kan meedraaien. Tegen De Pion 2 waren zij slechts met 7 en deden de broers Jungbin Lee en Jungmin Lee niet mee. Aan de andere kant moesten wij het stellen zonder Bas Robben en Muhammed Almatni. En RSR Ivoren Toren hade vervangers voor de gebroeders Lee die in sterkte niet voor hen onder deden. Al met al speelden we tegen een team met een gemiddelde rating van 1588 (da's behoorlijk sterk voor deze klasse) met een paar jeugdspelers van wie de rating waarschijnlijk nog wat achter loopt. Ter vergelijking: onze gemiddelde rating was 1381, al zegt dat ook weinig, omdat Thimo Linders veel sterker is dan zijn rating aangeeft en Patrick Lubbers nog helemaal geen rating heeft.
Onze 1-0 voorsprong was snel verdwenen. Ik blunderde een stuk weg, probeerde nog wat te rommelen, maar mijn tegenstander liet zich niet gek maken en won gedecideerd. Anthony Snijders bracht de voorsprong weer terug. Hij won een pion en wikkelde vervolgens af naar een straal gewonnen eindspel. We stonden voor, maar op veel borden was het nog onduidelijk of hadden onze spelers het knap lastig. Maar ze bleven manmoedig overeind. Ad Bruijns kreeg een scherpe opening voor zijn kiezen, moest alle zeilen bijzetten om niet in de problemen te komen, maar bleef overeind en wikkelde na stukkenruil af naar remise. Thimo Linders kreeg een stelling op het bord met in elkaar geschoven pionnen en ongelijke lopers. Remise was onvermijdelijk. Stand 3-2: dat begon er toch al aardig uit te zien.
Theo Potjes speelde wederom met jeugdig elan en viel de koning van zijn tegenstander aan met elk stuk wat op het bord stond. Een tijdje leek die tegenstander het nog net te kunnen keepen, maar de druk van Theo werd toch te veel en Theo won met een vernietigende mataanval.
Nog maar een halfje nodig voor de winst en dat halfje kwam er. Net als Thimo Linders had ook Henk Alberts een stelling met in elkaar geschoven pionnen en ongelijke lopers op het bord gekregen en moest zijn tegenstander berusten in remise. Patrick Lubbers kon daarna met een gerust hart opgeven. Hij was naar bord 2 geschoven, kreeg een jonge tegenstander die normaal gesproken overigens ook op een lager bord speelt, maar de sterren van de hemel speelde, een prachtige koningsaanval opzette en daardoor een volle toren kon winnen. Patrick zocht nog naar tegenkansen, maar tevergeefs, Hij verloor dus, maar de winst was toch al binnen.
We draaien lekker mee bovenaan en doen nog mee voor het kampioenschap, maar we zijn er nog lang niet. Volgende ronde moeten we tegen De Baronie 4 uit Breda, ook weer een pittige tegenstander. De krachtsverschillen in deze groep zijn bijzonder klein en dat maakt het een heel leuk seizoen.

De Pion 2 - RSR Ivoren Toren 3 4½ - 3½

Ad Bruijns (1686) - Bent Blokland (1730) ½ - ½
Patrick Lubbers ( - ) - Rawi Wortman (1581) 0 - 1
Henk Alberts (1538) - Leo Veth (1671) ½ - ½
Anthony Snijders (1437) - Manixia Wortman (1531) 1 - 0
Kees van Hogeloon (1478) - Wouter Scheffer (1581) 0 - 1
Thimo Linders (717) - Ed van Doorn (1560) ½ - ½
Theo Potjes (1385) - Rik Wortman (1460) 1 - 0
Bas Snijders (1429) - NO 1 - 0

Het team van De Pion 2 zet zijn missie voort. We spelen dit seizoen veel boven de rivieren en dat is soms even wennen. Ze kennen daar geen worstenbroodjes, geen eierkoeken, geen hubkes en zeggen "patat" tegen friet. Vreemd volk, daar boven de rivieren. Wat ze ook niet kennen is elkaar wat te drinken aanbieden. Als je in die contreien je tegenstander wat te drinken aanbiedt kijken ze je stomverbaasd aan met een blik van: "Wat doe je nou?" En zelf zullen ze echt niets voor je halen. Kennelijk is de gewoonte om beurteling elkaar wat te drinken aanbieden daar totaal onbekend. Een kwestie van cultuurverschil binnen Nederland. Maar voor ons wel even wennen, al is het ook weer niet dat we ons eraan ergeren.
Dit keer trokken we naar Spijkenisse. Omdat het eerste team van Spijkenisse in de 1e klasse speelt was er een officiële arbiter aanwezig. Een goede bekende nog wel: Erik Ruben. En dan weet je: de leiding van de wedstrijd is in goede handen!
De wedstrijd tegen Spijkenisse begon met maar liefst 3 remises. Patrick Lubbers, Ad Bruijns en Patrick Heijnen zagen alle drie hun partij stranden in een betonnen remisestelling. Dat gold niet voor Theo Potjes. Theo won de kwaliteit en een pion en won soepel.
Met mijzelf ging het al heel snel totaal verkeerd. Ik speelde de opening totaal verkeerd en stond na 10 zetten een vol stuk achter in een hopeloze stelling. Maar ik kwam goed weg: 5 zetten later won ik een toren en was er ineens weer perspectief. Het bleef link en heel taktisch en ik kwam (achteraf bekeken) nog een paar keer heel goed weg, maar uiteindelijk kwam ook ik in een remise-eindspel terecht en pakte ik toch nog een half punt.
Ons jeugdig talent Thimo Linders speelde heel wat degelijker dan ik. Hij kwam gewoon uitstekend te staan, won hier en daar wat materiaal en won zeer overtuigend. Ook met Henk Alberts ging het van begin af aan uitstekend. Hij kreeg voordeel in de opening, bouwde dat uit, kwam geen moment in de problemen en won gedecideerd.
Muhammed Almatni (dit keer op bord 1) won een pion, maar dit was uiteindelijk niet genoeg voor winst. Na het afruilen van de laatste torens wist zijn tegenstander de oppositie te houden en kwam de pion van Muhammed niet verder. Remise dus.
Niemand verloren, een afgetekende 5½-2½ winst. Succesvolle middag in Spijkenisse. Dat was even lekker na die nederlaag in Delft.

Spijkenisse 3 - De Pion 2 2½ - 5½

Piet Hofstee (1549) - Muhammed Almatni (1604) ½ - ½
Jerry Sandifort (1479) - Ad Bruijns (1686) ½ - ½
Vincent Goossens ( - ) - Patrick Lubbers ( - ) ½ - ½
Fred van den Broeck (1276) - Henk Alberts (1538) 0 - 1
Martin Verheul (1546) - Kees van Hogeloon (1478) ½ - ½
Rienk Pluim (1357) - Thimo Linders (717) 0 - 1
Joey Tessers ( - ) - Patrick Heijnen (1323) ½ - ½
Rinus van der Knaap ( - ) - Theo Potjes (1385) 0 - 1

Wel even wennen... Vorig seizoen gingen we naar Dongen om tegen DSC te spelen. Nu moesten we naar Delft om het tegen DSC op te nemen. Het was dan ook een ander DSC. Niet de Dongense SchaakClub, maar de Delftse SchaakClub. Een tegenstander waar we nog nooit eerder tegen speelden, maar dat geldt voor bijna alle tegenstanders in onze klasse.
DSC 5 (met enige weemoed denken we terug aan de tijd dat we zelf nog zoveel externe teams hadden, zo gek lang is dat nog niet geleden) is een team met veel jeugdspelers. Spelers met lage rating, maar stiekum toch gewoon heel goed. Mogelijk linke soep, dus. Of viel het toch wel mee? Daar zag het aanvankelijk wel naar uit. Patrick Lubbers overliep vrij eenvoudig zijn tegenstander en scoorde het eerste volle punt. Patrick Heijnen had het tegen een piepjong manneke bijzonder lastig, maar wist in het eindspel de winst toch over de streep te trekken. Daarvoor was hij naar eigen zeggen een paar keer bijzonder goed weggekomen, dat wel. Anthony Snijders belandde in een potremisestelling en pakte zo ook nog een half punt mee, met een 2-0 voorsprong mooi meegenomen. Zo was het ineens 2½-½ voor De Pion 2 en zag het er heel goed uit voor ons. What could possibly go wrong?
Wel, vanaf dat moment zo ongeveer alles. Theo Potjes was in jeugdige onbezonnenheid volop ten aanval getrokken, offerde een stuk en wilde zo zijn jonge tegenstandster van het bord blazen. Dat lukte niet. Het meisje bleeft uiterst koelbloedig, gaf geen krimp en verdedigde alles nauwkeurig. Theo's aanval mislukte, hij bleef een stuk achter en verloor. Bas Robben speelde een beresterke partij op het 2e bord tegen een stevige tegenstander (rating 1838), maar naderde tijdnood, moest sneller zetten en kwam op het bord in de problemen. Uiteindelijk ging Bas door de vlag en was het afgelopen.
Mijn eigen partij ging behoorlijk op en neer. Ik kwam in eerste instantie wat onder druk, maar wist me daar onderuit te spelen en stond ineens helemaal niet slecht. Met een schijnoffer wist ik ook nog 2 pionnen te veroveren en even leek het kat in 't bakkie. Alleen stonden mijn stukken even wat ongelukkig en lanceerde mijn tegenstander een gevaarlijke aanval op de koning. Toen ik die dacht te hebben geneutraliseerd had ik ineens een ander probleem: een vijandelijke pion die wel heel snel naar de onderste rij liep. Met kunst- en vliegwerk wist ik die pion te veroveren en even was ik opgelucht. Heel even... Een zet later stond ik mat. De enige manier om dat te voorkomen was overigens om hem een dame te laten halen en dan had ik één of twee zetten later alsnog mat gestaan.
Henk Alberts gaf ons weer even hoop, hij haalde wel nog een punt binnen. In een toreneindspel had hij 2 pionnen meer en hoewel die pluspionnen geïsoleerde dubbelpionnen waren was dat genoeg voor winst.
Met 3½-3½ waren nu de ogen gericht op onze voorzitter Ad Bruijns. Ook Ad trof (op bord 1) een zeer sterke tegenstander (rating 1953), maar niettemin wist Ad lang goed partij te geven. Langzamerhand kreeg zijn tegenstander toch een paar kleine voordeeltjes, de tijd tikte intussen ook al behoorlijk hard weg en in een poging nog wat te redden raakte de dame van Ad ingesloten en moest hij in een nederlaag berusten. Zo verloren we met 4½-3½ en hoewel de nederlaag klein was viel er eigenlijk niks op af te dingen. Mijn voorspelling is dat DSC 5 nog heel ver gaat komen dit seizoen en serieus gaat meedoen voor het kampioenschap.

DSC 5 - De Pion 2 3½ - 4½

Sicco Verwer (1953) - Ad Bruijns (1690) 1 - 0
Arjan Drenthen (1838) - Bas Robben (1512) 1 - 0
Timo Vesters (1510) - Henk Alberts (1532) 0 - 1
Ariël Simon Sabsay (1510) - Kees van Hogeloon (1478) 1 - 0
Jaap de Koster ( - ) - Patrick Lubbers ( - ) 0 - 1
Oscar Verwer (1276) - Anthony Snijders (1437) ½ - ½
Lina el Khaddari ( - ) - Theo Potjes (1385) 1 - 0
Abel Drenthen (1064) - Patrick Heijnen (1323) 0 - 1

Inmiddels staat er ook reeds een uitgebreid verslag van deze wedstrijd op delftseschaaksite.nl

 

De degradatiekandidaten moesten het tegen elkaar opnemen. Sliedrecht moest winnen, De Pion had genoeg aan een gelijkspel.

De opstelling bestond uit de vier basisspelers; Jan Schuurman, Pim Eerens, Marcel Huijser en Rene van den Broek.
Verder schoten Erik van Elven, Ad Bruijns, Stijn Goorden en ik (als debutant) te hulp!


Op bord 4 opende René (zwart) de score met een winst! In de opening wist hij een lijn te openen voor de witte koning hiermee kon zijn aanval op de koningsvleugel starten. René zag meerdere winnende zetten en koos voor de meest stijlvolle!