Eindelijk winst voor De Pion 2

WK Voetbal 2026. Bij het Nederlands elftal is bondscoach Ronald Koeman op het laatste moment door onvoorziene omstandigheden vervangen door Bas Robben. De eerste twee wedstrijden werden dramatisch verloren, maar als Nederland de derde wedstrijd wint gaan ze alsnog door naar de volgende ronde. Maar de eerste twee wedstrijden verliepen zo slecht, dat de hoop daar op maar klein is. Bondscoach Bas Robben neemt een drastisch besluit: hij gooit de hele opstelling om. Memphis Depay staat nu in het doel, Cody Gakpo en Xavi Simons zijn de centrale verdedigers en Virgil van Dijk staat in de spits. En zowaar het werkt: Memphis Depay houdt alle ballen uit het doel en Virgil van Dijk scoort er driftig op los. Nederland wint de derde wedstrijd met grote cijfers en wordt in de nieuwe opstelling wereldkampioen.
Een onwaarschijnlijk verhaal? Het is een beetje wat er gebeurde in de wedstrijd in en tegen Middelburg. De wedstrijd moest gewonnen worden om de laatste strohalm te grijpen om niet te degraderen. Teamcaptain Bas Robben had de hele opstelling op z’n kop gezet, met Patrick Lubbers en Imad Abou Dehn op de eerste 2 borden en Stijn Goorden en Ad Bruijns op de laatste 2 borden. En… het werkte! We wonnen glorieus met 6-2! Hoe dat gegaan is? Dit is het verhaal.
Patrick Lubbers (op het 1e bord dus) vocht voor zijn leven en was vooraf blij dat hij het remise zou kunnen houden. Hij bood het in de loop van de partij ook 2 keer aan, maar beide keren werd het aanbod geweigerd. Maar toen won Patrick de kwaliteit, kreeg een prachtige koningsaanval en dus dacht Patrick ineens: “Waarom zou ik niet gewoon winnen?” Dat deed hij dus maar: 1-0 voor ons en een bijzonder prettig begin. Stijn Goorden won een pion, daarna ook nog de kwaliteit, walste door en won de partij: 2-0. Met mij ging het wat op en neer, ik kwam een pion achter in een lastige stelling, won de pion weer terug en omdat mijn koning beter gecentraliseerd stond, stond ik zowaar ineens gewoon veel beter. Door zetdwang moest mijn tegenstander een cruciale pion geven, waarna hij opgaf: 3-0, wat een luxe!
Ad Bruijns kreeg op bord 8 onverwacht zware tegenstand, kwam in een volkomen dichtgeschoven stelling, met remise als onvermijdelijk resultaat. Henk Alberts had al vroeg in de partij een pion gewonnen, won er bij het ingaan van het eindspel nog één bij en won zonder in de problemen te zijn gekomen. Daar mee was het 4½-1½ en waren de matchpunten voor ons al binnen.
De 3 resterende partijen deden er voor de matchpunten niet meer toe, maar waren desalniettemin bloedstollend spannend. Erik van Elven stond lang gelijk, bood remise aan, maar zijn tegenstander weigerde. En daarna ging het ineens mis bij Erik. Een paar slechte zetten (Erik was intussen in tijdnood) en Erik stond in één klap straal verloren, waarna hem niks anders restte dan opgeven. Imad Abou Dehn stond lang in een gewonnen stelling, maar zijn tegenstander vocht zich knap terug en in een ingewikkeld eindspel, waar Imad een kwaliteit had, maar zijn tegenstander een hele lastige pluspion, werd het uiteindelijk remise.
En toen was het wachten op Ton van der Werf. Ton speelde een sensationele partij, waarbij beide koningen onder vuur kwamen te liggen en het lang onzeker was hoe dat zou aflopen. Maar Ton kwam beter uit de strijd, stond gewonnen, maar vervolgens bleef er een hele lastige stelling over die nog niet zo makkelijk uit te tikken was. Ton nam er de tijd voor, maakte geen fouten en wist vakkundig het wedstrijdpunt binnen te halen.
Door deze fraaie overwinning stijgen we in één keer van plaats 8 naar plaats 5. Op die plaats handhaven we ons in de 5e klasse. Maar we zijn er nog lang niet. We moeten de sterkste twee tegenstanders nog krijgen (BSV 2 en Souburg 2), terwijl enkele teams onder ons elkaar nog treffen. Waarschijnlijk degraderen er 3 teams, dus het wordt nog steeds bijzonder moeilijk voor ons om ons in de 5e klasse te handhaven.

Middelburg – De Pion 2 2 – 6
Kiarasch Saeïd (1876) – Patrick Lubbers (1800) 0 – 1
Marcel Nellen (1877) – Imad Abou Dehn (1825) ½ – ½
Sjaak Steijn (1797) – Ton van der Werf (1898) 0 – 1
Harmen van Beek (1837) – Erik van Elven (1899) 1 – 0
Annelies Grijsbach (1665) – Henk Alberts (1751) 0 – 1
Raymond van de Ven (1712) – Kees van Hogeloon (1734) 0 – 1
Maarten Westerweele (1783) – Stijn Goorden (1928) 0 – 1
Alex Jonkheer (1631) – Ad Bruijns (1807) ½ – ½