De Pion 3 speelt in de 5e/6e klasse van de KNSB

1  Erik van Elven
 Imad Abou Dehn
2  Henk Alberts
3  Ad Bruijns
4  Peter Huijser
5  Jacques Smits
6  Bas Robben
7  Mark Mathon (TL)
8  Jan Rijkse
9  Kees van Hogeloon


Al wekenlang werd naar het treffen uitgekeken. RSG tegen De Pion 3. Een strijd op leven en dood om de macht in Roosendaal. Bloed vloeide... nou ja dat ook weer niet... Trots werd gekrenkt... dat wel... Het werd een klassiek Grieks drama tussen twee bevriende verenigingen.
RSG had al een probleem voor het treffen in de Veestallen begon. Ben Cartens, die ingepland was op bord 8, werd ziek en een vervanger moest ter elfder ure worden opgetrommeld. Die werd gevonden in Frans Jonkers, die wel net een nachtdienst achter de rug had. En dat was te merken. Hij werd kansloos van het bord geschoven door Peter Huijser.
Jan Rijkse en Hans Ravestein, al verschillende keren een koppel bij het Tweetallentoernooi, konden het niet over het hart verkrijgen elkaar pijn te doen aan het bord en dus werd het een vreedzame remise. Jacques Smits en Arco Schumacher hielden elkaar in evenwicht en ook hier was remise het resultaat.
Bij de partij tussen Frank Rockx en mij werd het hele centrum dichtgeschoven en viel alleen op de koningsvleugel nog wat te halen. Frank zette daar een aanval op, ik timmerde de boel dicht en meende op een remise af te koersen. Frank dacht daar anders over, vond dat hij straal gewonnen stond, probeerde net iets te veel te forceren... en verloor een paar cruciale pionnen, waarna ik de partij won. Erik van Elven en Marc Naalden speelde een partij met tegengestelde rochades; spektakel verzekerd en dat kwam er. Erik was eerder met zijn aanval en won en toen stond het zomaar 4-1 voor De Pion 3!
De fanclub van De Pion 3 werd uitzinnig van vreugde en zette de fanfare in. Schaken met een dweilorkest, het geeft wel sfeer... Maar de vreugde was wel erg voorbarig. Want we stonden wel met 4-1 voor, op de resterende borden hadden de Pionezen het stuk voor stuk bijzonder moeilijk.
Henk Alberts had tegen Ted van Eck al vroeg in de partij een pion verloren, won hem later weer terug, maar bleef wel wat minder staan en toen Ted ook nog eens een stuk won was het einde verhaal voor Henk. Ad Bruijns wist lang stand te houden tegen Bo de Veth, maar Bo drukte Ad langzaam in de verdediging, zijn stukken kwamen stuk voor stuk actiever te staan, hij won een pion en ook de partij. Subtiel en dodelijk efficiënt gespeeld door Bo.
Bas Robben had het lastig tegen pa de Veth. Een witte pion op h7 bond de zwarte dame aan het veld h8 en dat was voor Bas een blok aan het been. Maar het tij keerde voor Bas. Bas won een stuk tegen 2 pionnen, maakte de pion op h7 onschadelijk en leek zowaar op winst af te koersen. Christ zocht de tegenaanval en Bas liet zich verrassen en zich volkomen onnodig mat zetten. En daarmee glipte de winst op RSG door onze vingers. Een dramatisch slot van, jawel, een echt Grieks drama. De broedertwist werd daarmee geen broedermoord, maar een broederlijke deling van de punten. Waar nog lang over nagepraat zal worden...

RSG - De Pion 3 4 - 4

Marc Naalden (1803) - Erik van Elven (1876) 0 - 1
Bo de Veth (1958) - Ad Bruijns (1654) 1 - 0
Ted van Eck (1826) - Henk Alberts (1621) 1 - 0
Christ de Veth (1568) - Bas Robben (1565) 1 - 0
Arco Schumacher (1759) - Jacques Smits (1563) ½ - ½
Frank Rockx (1586) - Kees van Hogeloon (1523) 0 - 1
Hans Ravestein (1526) - Jan Rijkse (1526) ½ - ½
Frans Jonkers (1037) - Peter Huijser (1597) 0 - 1

 

 

Wat is er mooier dan een wedstrijd tussen twee teams die volstrekt aan elkaar gewaagd zijn en waarbij het verschil in sterkte op elk bord miniem is? Zo'n wedstrijd was het tegen CSV 2 uit Capelle aan den IJssel. (Al lagen de ratings soms behoorlijk uit elkaar in het voordeel van CSV.) Op elk van de 8 borden kon er steeds van alles gebeuren en de tussenstand in de wedstrijd bleef steeds dicht bij elkaar. Het bleef de hele middag akelig spannend en dus... heel leuk!

Het duurde lang voor de eerste beslissingen vielen, maar toen ging het ook ineens snel. Mark Mathon had het de hele middag lastig gehad, wist het vege lijf te redden en was blij dat zijn remise-aanbod geaccepteerd werd. Later werd hij minder blij, toen bleek dat de zet waarmee hij remise aanbood feitelijk een winnende zet was. Dat bleek overigens wel na enige tijd na-analyseren.
Ook bij Jacques Smits bleven de krachtsverhoudingen gelijk, met remise als resultaat. En ook bij mij kwam er een remise aan. Althans: dat dacht ik. Na een paar keer heen en weer schuiven zat ik al klaar om een remise-aanbod van mijn tegenstander (die voor mijn gevoel net iets beter stond) te accepteren, toen die ineens alsnog voor de winst ging. Maar wie het onderste uit de kan wil... Ik kreeg ineens een gewonnen eindspel op het bord en won de partij.
Peter Huijser en zijn tegenstander wikkelden razendsnel af naar een eindspel met zware stukken, dat overigens nog wel knap ingewikkeld was. Peter raakte ergens een pionnetje kwijt, het was nog zeker nog niet echt simpel te winnen voor zijn tegenstander, maar die speelde het goedd uit en scoorde een vol punt: 2-2 dus.
De dame van Jan Rijkse moest het opnemen tegen 2 torens, maar Jan had wel twee pionnen buitgemaakt. Aan Jan is zoiets wel besteed en hij won. Bas Robben deed het uitstekend tegen een speler met 200 Elo-punten meer, won met een prachtig stukoffer een pion en stond lekker, maar werd wat te overmoedig. Een blunder kostte hem een stuk en hij verloor alsnog: 3-3
En toen zag het er ineens helemaal niet goed voor ons uit. Bij Erik van Elven kon het nog alle kanten op, maar Henk Alberts had maar liefst 3 grote problemen: hij zat in tijdnood, was in de verdediging gedrongen en hij stond een pion achter. Henk overleefde de tijdnood, wurmde zich uit de wurggreep van zijn tegenstander, maar bleef wel een pion achter en dat werd hem in het eindspel toch fataal: 3-4. Erik van Elven moest winnen om een matchpunt veilig te stellen en dat was nog een zware opgave. Helden staan op als de nood het hoogst is en Erik was deze wedstrijd een ware held. In een stelling waarin beide koningen niet al te veilig stonden, kreeg Erik controle over de open g-lijn, zijn tegenstander leek dat in eerste instantie te kunnen verdedigen, maar toen Erik erin slaagde zijn paard ook nog eens bij de aanval te betrekken werden dreigingen teveel voor zijn tegenstander en ging de winst naar Erik. Daarmee redde Erik een matchpunt en zal hij bijzonder opgelucht zijn, want hij kon in de vorige twee wedstrijden een betere stelling net niet verzilveren.

Volgende ronde wacht een nog hetere strijd: een uitwedstrijd tegen RSG. RSG is in die wedstrijd favoriet, maar wij zullen ons niet laten kennen. Onze teamcaptain Mark Mathon heeft al een reisplan opgesteld voor die uitwedstrijd: verzamelen bij de Rosada, daar rijden we per auto naar airport Rotterdam-Den Haag (het vroegere Zestienhoven), waar we ons per vliegtuig naar Breda Airport (het vroegere Seppe) laten brengen en per taxi naar de speelzaal van RSG. Helaas zit de penningmeester van De Pion ook bij ons in het team. Dat wordt dus gewoon op de fiets naar De Veestallen...

De Pion 3 - CSV 2 4 - 4
Erik van Elven (1876) - Einathan Ghebreab (1876) 1 - 0
Henk Alberts (1621) - Hans Uitenboogaard (1730) 0 - 1
Bas Robben (1565) - Walter Vermeer (1785) 0 - 1
Jacques Smits (1563) - Thomas Herrewijn (1733) ½ - ½
Peter Huijser (1597) - Willem Klein (1725) 0 - 1
Kees van Hogeloon (1523) - Marco Tjepkema (1552) 1 - 0
Mark Mathon (1535) - Robbert Ritsma (1516) ½ - ½
Jan Rijkse (1526) - Piet Verkamman (1461) 1 - 0

 

Een wedstrijd tegen een gelijkwaardige tegenstander, met op elk bord spelers van ongeveer gelijke sterkte, die alle kanten op kan. Dan verwachtten we tegen De Raadsheer en dat kregen we ook. Zij het dat het voor ons net de verkeerde kant op ging.
Het duurde lang voor de eerste beslissing viel. Die leek even te komen op het bord van Jan Rijkse. Jan was in het begin van de partij ergens een pionnetje kwijtgeraakt, won die weer terug en vond het toen tijd voor een remise-aanbod. Zijn tegenstander sloeg het echter af. Een tijdje later viel de eerste beslissing aan het bord van Peter Huijser. Zijn tegenstander René Roks toverde een fabuleuze combinatie uit de mouw, waarmee hij Peter op de knieën kreeg: 1-0 voor De Raadsheer. Jan Rijkse besloot na het afgeslagen remise-aanbod er nog even vol voor te gaan, kwam beter en beter te staan en won zijn partij. Wijze les: sla nooit een remise-aanbod van Jan Rijkse af! Bas Robben speelde tegen André van der Laar (oud-voorzitter van De Pion) een boeiende partij, waarbij geen van beiden beslissend voordeel wist te krijgen, met als logisch resultaat remise. Stand 1½-1½.
Mark Mathon had het lastig tegen Adrie Domen, leek het nog even toch net remise te kunnen houden, maar de druk op een cruciale pion werd te groot, de pion sneuvelde en Marks stelling donderde als een kaartenhuis in elkaar. Mark verloor dus. Ad Bruijns speelde, zoals we van hem gewend zijn, een degelijke remise. Henk Alberts trok de stand weer gelijk met een fraaie zege. Zijn tegenstander speelde zijn stukken meer achteruit dan vooruit, waardoor ze elkaar wat in de weg stonden en daar maakte Henk handig gebruik van. Hij dreigde zoveel tegelijk dat het niet allemaal meer te keepen was. Zelf verloor ik tegen Jan Vriends al in het begin van de partij door een desperado-zet tijdens een afruilactie een pion en kreeg daar geen compensatie voor. Jan Vriends liet het voordeel niet meer los en loodste het spel soeverein naar een voor hem gewonnen eindspel.
Met een stand van 4-3 voor De Raadsheer was de hoop op een wedstrijdpunt gevestigd op Erik van Elven. Die stond in principe gewonnen, maar wel in een enorm ingewikkelde stelling, terwijl Erik intussen zowat al zijn tijd opgebruikt had. Zijn tegenstander sleepte door herhaling van zetten remise uit het vuur en Erik baalde als een stekker. "Schaken is gewoon een kutspel", was Eriks conclusie. Laten we hopen dat hij in de volgende wedstrijd tegen CSV met een fraaie overwinning weer een devoot aanhanger van Caïssa kan worden.

De Raadsheer 2 - De Pion 3 4½ - 3½

Luuk van Dongen (1520) - Erik van Elven (1876) ½ - ½
Willem de Kort (1633) - Ad Bruijns (1654) ½ - ½
Jan van den Berg (1640) - Henk Alberts (1621) 0 - 1
André van der Laar (1602) - Bas Robben (1565) ½ - ½
René Roks (1551) - Peter Huijser (1597) 1 - 0
Jan Vriends (1560) - Kees van Hogeloon (1523) 1 - 0
Jos van Ginneken (1527) - Jan Rijkse (1526) 0 - 1
Adrie Domen (1455) - Mark Mathon (1535) 1 - 0

 

 

Ik durf de stelling gerust aan: klasse 2A is de leukste klasse van de NBSB zaterdagcompetitie. Van de 8 teams kunnen er 7 van elkaar winnen of voor hetzelfde geld van elkaar verliezen. Met als gevolg een uiterst spannende competitie met een onvoorspelbaar verloop. En een hoofdrol voor het 3e van De Pion, hoewel ze zelf al een tijdje kansloos waren voor het kampioenschap. Zo versloegen we de vorige ronde Nuenen, de koploper van dat moment, met maar liefst 6½-1½. Voor aanvang van de laatste ronde konden nog 3 teams kampioen worden. Nuenen, HSC 3 en De Baronie 3. Laatstgenoemde was de nieuwe koploper en kon bij winst het kampioenschap vieren. Er was alleen één groot maar. Ze moesten tegen ons. De drakendoders.
Eigenlijk werd, net als in de wedstrijd tegen Nuenen, al snel duidelijk hoe de kaarten lagen. De Baronie 3 ging niet winnen. Nergens stond De Baronie beter, maar op sommige borden wel beduidend slechter. Ad Bruijns en Jan Rijkse deden wat van hen verwacht werden. Remise. Wie van die twee probeert de winst te forceren krijgt het deksel op de neus en kennelijk is dat hun tegenstanders snel duidelijk. Drakendoder Bas Robben was intussen al bezig met een gigantische slachtpartij. Hij mepte zijn tegenstander ongenadig van het bord, won een toren en won moeiteloos. Dat is geen draak doden, dat is hem in mootjes hakken, fileren en er soep van koken. Met een 2-1 voorsprong en gunstige stellingen op de andere borden kreeg ik remise aangeboden en nam die aan. Al moet ik zeggen dat ik door had kunnen spelen tot Sint Juttemis zonder dat er (grove blunders daar gelaten) iets anders had ingezeten in de stelling.
De andere teamleden maakten het keurig af. Peter Huijser pakte met zwart uit met 1...,a6 2...,b5. De St. George. Mensen van mijn leeftijd kennen die opening nog wel. Hij was in de jaren '80 even heel polupair toen Anthony Miles daarmee won van Anatoli Karpov. St. George heet in het Nederlands Sint Joris. Geen betere opening om een draak mee te verslaan. En dat bleek: Peter won een pion en verzilverde dat in het eindspel.Dat eindspel was nog wel lastig: paard + 2 pionnen tegen paard + 1 pion. Eén keer pion afruilen, het paard tegen de andere pion afruilen en het is remise. Peter wist dat op briljante wijze te voorkomen en voerde het eindspel tot winst.
Ook Imad Abou Dehn had een pion gewonnen. In het eindspel pakte hij er nog een pion bij en won. Daarmee was de 4½ voor ons binnen en het pleit beslecht. Het teken voor Jacques Smits en zijn tegenstander om de vrede te tekenen en remise overeen te komen. De stelling was ernaar, maar de tegenstander van Jacques kon daarvoor gezien de stand in de wedstrijd geen remise aannemen.
Henk Alberts was de enige die het niet redde. Hij verloor de kwaliteit en de beste aanvalskansen waren voor zijn tegenstander. De laatste stuiptrekking van de reeds gesneuvelde draak.
Het verlies van De Baronie 3 betekende niet dat ze daarmee meteen het kampioenschap konden vergeten, al was de kans erg klein. Nuenen en HSC 3 zouden dan niet moeten winnen. Later bleek dat Nuenen had gewonnen en De Baronie 3 voorbij was gegaan. Maar wat had HSC 3 gedaan? Zij moesten in Oosterhout spelen tegen D4 2 en iedereen was benieuwd wat daar was gebeurd. Onze teamcaptain Mark Mathon zette de uitslag onmiddellijk na afloop op internet. Zo hoort het. De uitslag van D4 2 - HSC 3 was pas zondagochtend te zien op de NBSB-site. Jammer, dat had sneller gemoeten. Uitslag was 4-4 en daarmee is Nuenen alsnog kampioen. De Pion 3 heeft de meeste bordpunten, maar is desondanks slechts 4e. Ook wel bijzonder.
Ad Bruijns drukte mij op het hard dat het woord "drakendoders" toch zeker in mijn stukje moest staan. Had ik al gezegd dat De Pion 3 drakendoders zijn? Ik denk het wel, maar voor de zekerheid toch nog maar eens: wij zijn de DRAKENDODERS!

De Pion 3 - De Baronie 3 5 - 3

Imad Abou Dehn (1726) - Alex Crane (1741) 1 - 0
Ad Bruijns (1688) - Marc Ermes (1609) ½ - ½
Henk Alberts (1673) - Michiel Stafleu (1688) 0 - 1
Bas Robben (1525) - Frank van Duuren (1625) 1 - 0
Jacques Smits (1551) - Kees de Leeuw (1559) ½ - ½
Kees van Hogeloon (1526) - Jan-Leendert Dogterom (1519) ½ - ½
Peter Huijser (1605) - Ron Graumans (1455) 1 - 0
Jan Rijkse (1533) - Nico Zaal (1370) ½ - ½

Eindstand in klasse 2A

1. Nuenen 1 - 11 (31½)
2. De Baronie 3 - 10 (33)
3. HSC 3 - 10 (30)
4. De Pion 3 - 9 (35)
5. D4 2 - 7 (27½)
6. BSV 4 - 5 (26)
7, De Drie Torens 3 - 4 (24)
8. De Raadsheer 3 - 0 (17)

 

 

Laad meer