De Pion 3 speelt in de 5e/6e klasse van de KNSB

1  Erik van Elven
 Imad Abou Dehn
2  Henk Alberts
3  Ad Bruijns
4  Peter Huijser
5  Jacques Smits
6  Bas Robben
7  Mark Mathon (TL)
8  Jan Rijkse
9  Kees van Hogeloon


De Pion 3 is er niet in geslaagd het kampioenschap binnen te halen. Tegen D4 werd het (met hangen en wurgen) 4-4, terwijl RSG met 5½-2½ van De Baronie  won. (Mede dankzij hun geweldige eerstebordspeler. Wie dat was? Zie Netstand!) Daardoor is RSG kampioen en spelen wij volgend seizoen weer vrolijk in die ontzettend leuke 6e klasse. 

Klasse 3E kent een krankzinnig competitieverloop. Iedereen is aan iedereen gewaagd en iedereen kan winnen of verliezen van iedereen. Alleen Staunton blijft achter en heeft alles verloren, maar dan wel steeds met klein verschil. Dus waarschuwde teamcaptain Mark Mathon, die tegen Staunton zelf niet meespeelde, ons vooraf om Staunton niet te onderschatten. Dat deden we niet, we wonnen met 5½-2½ en omdat de teams boven ons onderuit gingen zijn we nu ineens koploper. De nummer 7 (!) staat slechts 2 punten achter op ons! En als we de laatste ronde winnen van D4 is het niet eens zeker dat we ook kampioen zijn. Maar daarover zo dadelijk meer.

De wedstrijd in Etten-Leur tegen Staunton verliep van begin af aan voor ons van een leien dakje. Ze stonden kennelijk toch ook niet helemaal voor niks onderaan met 0 punten. Jan Rijkse won zo snel dat hij niet eens de kans kreeg om remise aan te bieden. Hij won al in de opening een stuk en zijn tegenstandster gaf kort daarop op. Tot Jans vreugde was er ter plaatse een rijk gevulde boekenkast, zodat hij de rest van de middag nog wel door kon komen .Henk Alberts stond een pion voor, maar belandde in een eindspel met ongelijke lopers en strandde in remise. Ad Bruijns had het lange tijd lastig en naar eigen zeggen werd zijn stelling bijeen gehouden door Supertape, gemaakt overigens in Etten-Leur. Zijn tegenstander kwam er niet doorheen en toen hij een paard wegblunderde won Ad zelfs nog. Peter Huijser speelde tegen de altijd onberekenbare Daniël Koopman, waarvan je nooit weet of hij je ineens verrast met een “truc uit de hoge hoed”. Dit keer vloerde Daniël niet zijn tegenstander met een truc, maar zichzelf: Peter won een stuk en haalde het punt daarna simpel binnen. Erik van Elven trof Jan Hendrikx, eveneens een speler die het graag agressief aanpakt. Jan offerde in de opening 3 pionnen, kreeg er een ijzersterke aanval voor terug en Erik werd gevloerd. Jan Hendrikx in topvorm!

Bas Robben had de middag van zijn leven. Hij pakte uit met een dame-offer, dat op straffe van mat niet aangenomen mocht worden door zijn tegenstander. Dat deed hij dan ook niet, maar Bas liet er een torenoffer op volgen en wist hij alsnog mat te forceren. Bas glunderde de hele middag nog van oor tot oor. Met de winst van Bas stonden we op 4½-1½ en waren de matchpunten binnen. Zelf leek ik ook al snel een makkelijke middag te hebben. Ik won een pion in de opening, stond gewoon lekker, maar gaf ineens op knullige manier de kwaliteit weg. Vervolgens werd de partij heel rommelig en chaotisch en profiteerde ik van een paar foutjes van mijn tegenstander. Ik won een stuk terug, ik won een toren en toen was het wel klaar. Punt binnen. Jacques Smits verloor een pionnetje, maar het toreneindspel leek nog wel kansen op een remise te bieden. Zijn tegenstander speelde het echter voortreffelijk uit en haalde de 2e winstpartij voor Staunton binnen.

 

Staunton – De Pion 3 2½ – 5½

 

Jan Hendrikx (1891) – Erik van Elven (1893) 0 – 1

Wiek van Leeuwen (1597) – Ad Bruijns (1640) 0 – 1

Cees van Gils (1726) – Henk Alberts (1607) ½ – ½

Maikel Merkies (1594) – Jacques Smits (1598) 1 – 0

Ad Speekenbrink (1643) – Bas Robben (1548) 0 – 1

Daniël Koopman (1455) – Peter Huijser (1575) 0 – 1

Tamara van Boxel (1188) – Jan Rijkse (1558) 0 – 1

Owen van Santen (1054) – Kees van Hogeloon (1530) 0 – 1

 

Met nog één ronde te spelen is dit nu de absurde spannende stand in onze klasse:

  1. De Pion 3 - 8 (27½)
  2. RSG - 8 (26½)
  3. De Raadsheer 2 – 7 (25½)
  4. CSV 2 - 7 (22½)
  5. D4 2 – 6 (26)
  6. De Baronie 4 – 6 (24½)
  7. Leiderdorp 3 – 6 (22½)
  8. Staunton – 0 (17)

 

In de laatste ronden spelen wij tegen D4 2 en RSG tegen De Baronie 4. Als wij winnen van D4 2 en RSG met groter verschil van De Baronie 4 dan is RSG alsnog kampioen. Maar het kan ook dat wij allebei verliezen en als De Raadsheer dan wint van Leiderdorp zijn zij kampioen. Maar het kan ook dat De Raadsheer verliest en als CSV dan wint van Staunton is CSV kampioen. En als De Pion, RSG, D4 en CSV allemaal verliezen dan is het kampioenschap voor D4. Tenzij D4 met klein verschil wint en De Baronie met groot verschil, dan is De Baronie kampioen. Kunt u het volgen?

 

De wedstrijd tussen De Pion 3 en De Baronie 4 had alles wat een wedstrijd in zich moet hebben. Een sportieve strijd, spanning tot de laatste minuut en, niet onbelangrijk, een goede afloop. Voor ons, althans...
Zoals je bij het schaatsen specialisten hebt op de sprint en specialisten op de lange afstand heb je ook in het schaken spelers die razendsnel klaar zijn en spelers van de lange adem. Jan Rijkse is een echte sprintspecialist. In een mum van tijd waren alle stukken afgeruild, werd tot remise besloten en waren daarmee zowel De Pion als De Baronie van de nul af. Ad Bruijns is normaal meer een speler van de lange adem, maar ook hij was voor zijn doen vroeg klaar. Door de verwikkelingen op mijn eigen bord heb ik niet goed kunnen zien wat er gebeurde, maar Ad won in ieder geval. Mark Mathon zag een scheurtje in het ijs over het hoofd en ging onderuit. Mark was druk bezig met het veroveren van een pion en was zo gefocust op die pion dat een ander stuk van hem even wat aandacht te kort kwam: zijn dame. Die stond een zet later ineens naast in plaats van op het bord en Mark gaf op. Ook Henk Alberts was vrij snel klaar. Hij veegde zijn tegenstander simpel van het bord en had een gemakkelijke middag.
Terwijl dat allemaal gebeurde was ik druk bezig om niet mat te gaan en geen dame te verliezen. Mijn tegenstander was volop in de aanval gegaan en het viel allemaal net te verdedigen, maar één zet verkeerd en het zou vreselijk voor me aflopen. Het was koordansen op het slappe koord, maar ik behield mijn evenwicht. Het kostte me de kwaliteit om de aanval definitief af te slaan, maar ik had er intussen wel twee pionnen voor teruggekregen. Omdat die pionnen niet al te gunstig stonden, accepteerde ik het remise-aanbod van mijn tegenstander gretig. We dachten allebei dat we slechter stonden, Fritz gaf ons achteraf beiden ongelijk en vond het een gelijkwaardige stelling.
Met een 3-2 voorsprong zag het er op de resterende borden redelijk gunstig uit, maar de winst hadden we zeker nog niet binnen. Bas en Erik stonden een pion voor, maar wel in stellingen die zeker niet makkelijk te winnen waren en Jacques moest zo te zien juist nog flink knokken om een halfje binnen te halen. Kortom: 4-4 was nog mogelijk. Tegen RSG zagen we immers ook een 4-1 voorsprong nog in 4-4 eindigen...
Bas Robben kwam inderdaad niet veel verder met zijn pluspion, kwam ook nog in tijdnood en moest genoegen nemen met remise. Bij Jacques Smits ging het evenwel crescendo. Hij stond een pion achter, won die terug, won er nog één bij en stond toen dus ineens een pion voor, die ook nog ging promoveren, waardoor zijn tegenstandster een stuk moest offeren om hem tegen te houden en in een gewonnen eindspel maakte Jacques geen fout en haalde het volle punt binnen: 4½-3½ en de winst was binnen voor ons. Al met al kunnen we Jacques Smits gerust de matchwinner van deze wedstrijd noemen! Erik van Elven nam vervolgens knarsetandend genoegen met remise: zijn pluspion bleek inderdaad niet genoeg voor winst en zijn tegenstander bleek een stuk taaier dan zijn Elo-rating deed vermoeden.

Omdat De Pion als eerste de uitslag had doorgegeven op Netstand waren we heel even koploper. Nadat de andere uitslagen waren binnengekomen bleek dat De Raadsheer 2 en CSV 2 nu 7 punten hadden en De Pion 3 en RSG nu beiden 6 punten. In de volgende ronde speelt De Raadsheer 2 tegen RSG en CSV 2 tegen De Baronie 4, terwijl wij op bezoek gaan bij hekkesluiter Staunton. Om kampioen te worden moeten we rekenen op de hulp van RSG en De Baronie 4; in de laatste ronde treffen onze concurrenten tegenstanders waar ze vermoedelijk geen punten tegen laten liggen. Het verschil tussen de nummer 1 en de nummer 7 is in onze klasse 3 punten. Spanning tot de laatste competitieronde lijkt gegarandeerd!

De Pion 3 - De Baronie 4 5 - 3

Erik van Elven (1893) - Bas Ligtenberg (1606) ½ - ½
Ad Bruijns (1640) - Sander de Smet (1611) 1 - 0
Henk Alberts (1607) - Frank van Duuren (1533) 1 - 0
Bas Robben (1548) - Zef Hendriks (1525) ½ - ½
Jacques Smits (1598) - Astrid Martens (1360) 1 - 0
Kees van Hogeloon (1530) - Willem van Kooten (1478) ½ - ½
Mark Mathon (1519) - Hein Groothuis (1413) 0 - 1
Jan Rijkse (1558) - Rob de Ruyter (1292) ½ - ½

 

Al wekenlang werd naar het treffen uitgekeken. RSG tegen De Pion 3. Een strijd op leven en dood om de macht in Roosendaal. Bloed vloeide... nou ja dat ook weer niet... Trots werd gekrenkt... dat wel... Het werd een klassiek Grieks drama tussen twee bevriende verenigingen.
RSG had al een probleem voor het treffen in de Veestallen begon. Ben Cartens, die ingepland was op bord 8, werd ziek en een vervanger moest ter elfder ure worden opgetrommeld. Die werd gevonden in Frans Jonkers, die wel net een nachtdienst achter de rug had. En dat was te merken. Hij werd kansloos van het bord geschoven door Peter Huijser.
Jan Rijkse en Hans Ravestein, al verschillende keren een koppel bij het Tweetallentoernooi, konden het niet over het hart verkrijgen elkaar pijn te doen aan het bord en dus werd het een vreedzame remise. Jacques Smits en Arco Schumacher hielden elkaar in evenwicht en ook hier was remise het resultaat.
Bij de partij tussen Frank Rockx en mij werd het hele centrum dichtgeschoven en viel alleen op de koningsvleugel nog wat te halen. Frank zette daar een aanval op, ik timmerde de boel dicht en meende op een remise af te koersen. Frank dacht daar anders over, vond dat hij straal gewonnen stond, probeerde net iets te veel te forceren... en verloor een paar cruciale pionnen, waarna ik de partij won. Erik van Elven en Marc Naalden speelde een partij met tegengestelde rochades; spektakel verzekerd en dat kwam er. Erik was eerder met zijn aanval en won en toen stond het zomaar 4-1 voor De Pion 3!
De fanclub van De Pion 3 werd uitzinnig van vreugde en zette de fanfare in. Schaken met een dweilorkest, het geeft wel sfeer... Maar de vreugde was wel erg voorbarig. Want we stonden wel met 4-1 voor, op de resterende borden hadden de Pionezen het stuk voor stuk bijzonder moeilijk.
Henk Alberts had tegen Ted van Eck al vroeg in de partij een pion verloren, won hem later weer terug, maar bleef wel wat minder staan en toen Ted ook nog eens een stuk won was het einde verhaal voor Henk. Ad Bruijns wist lang stand te houden tegen Bo de Veth, maar Bo drukte Ad langzaam in de verdediging, zijn stukken kwamen stuk voor stuk actiever te staan, hij won een pion en ook de partij. Subtiel en dodelijk efficiënt gespeeld door Bo.
Bas Robben had het lastig tegen pa de Veth. Een witte pion op h7 bond de zwarte dame aan het veld h8 en dat was voor Bas een blok aan het been. Maar het tij keerde voor Bas. Bas won een stuk tegen 2 pionnen, maakte de pion op h7 onschadelijk en leek zowaar op winst af te koersen. Christ zocht de tegenaanval en Bas liet zich verrassen en zich volkomen onnodig mat zetten. En daarmee glipte de winst op RSG door onze vingers. Een dramatisch slot van, jawel, een echt Grieks drama. De broedertwist werd daarmee geen broedermoord, maar een broederlijke deling van de punten. Waar nog lang over nagepraat zal worden...

RSG - De Pion 3 4 - 4

Marc Naalden (1803) - Erik van Elven (1876) 0 - 1
Bo de Veth (1958) - Ad Bruijns (1654) 1 - 0
Ted van Eck (1826) - Henk Alberts (1621) 1 - 0
Christ de Veth (1568) - Bas Robben (1565) 1 - 0
Arco Schumacher (1759) - Jacques Smits (1563) ½ - ½
Frank Rockx (1586) - Kees van Hogeloon (1523) 0 - 1
Hans Ravestein (1526) - Jan Rijkse (1526) ½ - ½
Frans Jonkers (1037) - Peter Huijser (1597) 0 - 1

 

 

Wat is er mooier dan een wedstrijd tussen twee teams die volstrekt aan elkaar gewaagd zijn en waarbij het verschil in sterkte op elk bord miniem is? Zo'n wedstrijd was het tegen CSV 2 uit Capelle aan den IJssel. (Al lagen de ratings soms behoorlijk uit elkaar in het voordeel van CSV.) Op elk van de 8 borden kon er steeds van alles gebeuren en de tussenstand in de wedstrijd bleef steeds dicht bij elkaar. Het bleef de hele middag akelig spannend en dus... heel leuk!

Het duurde lang voor de eerste beslissingen vielen, maar toen ging het ook ineens snel. Mark Mathon had het de hele middag lastig gehad, wist het vege lijf te redden en was blij dat zijn remise-aanbod geaccepteerd werd. Later werd hij minder blij, toen bleek dat de zet waarmee hij remise aanbood feitelijk een winnende zet was. Dat bleek overigens wel na enige tijd na-analyseren.
Ook bij Jacques Smits bleven de krachtsverhoudingen gelijk, met remise als resultaat. En ook bij mij kwam er een remise aan. Althans: dat dacht ik. Na een paar keer heen en weer schuiven zat ik al klaar om een remise-aanbod van mijn tegenstander (die voor mijn gevoel net iets beter stond) te accepteren, toen die ineens alsnog voor de winst ging. Maar wie het onderste uit de kan wil... Ik kreeg ineens een gewonnen eindspel op het bord en won de partij.
Peter Huijser en zijn tegenstander wikkelden razendsnel af naar een eindspel met zware stukken, dat overigens nog wel knap ingewikkeld was. Peter raakte ergens een pionnetje kwijt, het was nog zeker nog niet echt simpel te winnen voor zijn tegenstander, maar die speelde het goedd uit en scoorde een vol punt: 2-2 dus.
De dame van Jan Rijkse moest het opnemen tegen 2 torens, maar Jan had wel twee pionnen buitgemaakt. Aan Jan is zoiets wel besteed en hij won. Bas Robben deed het uitstekend tegen een speler met 200 Elo-punten meer, won met een prachtig stukoffer een pion en stond lekker, maar werd wat te overmoedig. Een blunder kostte hem een stuk en hij verloor alsnog: 3-3
En toen zag het er ineens helemaal niet goed voor ons uit. Bij Erik van Elven kon het nog alle kanten op, maar Henk Alberts had maar liefst 3 grote problemen: hij zat in tijdnood, was in de verdediging gedrongen en hij stond een pion achter. Henk overleefde de tijdnood, wurmde zich uit de wurggreep van zijn tegenstander, maar bleef wel een pion achter en dat werd hem in het eindspel toch fataal: 3-4. Erik van Elven moest winnen om een matchpunt veilig te stellen en dat was nog een zware opgave. Helden staan op als de nood het hoogst is en Erik was deze wedstrijd een ware held. In een stelling waarin beide koningen niet al te veilig stonden, kreeg Erik controle over de open g-lijn, zijn tegenstander leek dat in eerste instantie te kunnen verdedigen, maar toen Erik erin slaagde zijn paard ook nog eens bij de aanval te betrekken werden dreigingen teveel voor zijn tegenstander en ging de winst naar Erik. Daarmee redde Erik een matchpunt en zal hij bijzonder opgelucht zijn, want hij kon in de vorige twee wedstrijden een betere stelling net niet verzilveren.

Volgende ronde wacht een nog hetere strijd: een uitwedstrijd tegen RSG. RSG is in die wedstrijd favoriet, maar wij zullen ons niet laten kennen. Onze teamcaptain Mark Mathon heeft al een reisplan opgesteld voor die uitwedstrijd: verzamelen bij de Rosada, daar rijden we per auto naar airport Rotterdam-Den Haag (het vroegere Zestienhoven), waar we ons per vliegtuig naar Breda Airport (het vroegere Seppe) laten brengen en per taxi naar de speelzaal van RSG. Helaas zit de penningmeester van De Pion ook bij ons in het team. Dat wordt dus gewoon op de fiets naar De Veestallen...

De Pion 3 - CSV 2 4 - 4
Erik van Elven (1876) - Einathan Ghebreab (1876) 1 - 0
Henk Alberts (1621) - Hans Uitenboogaard (1730) 0 - 1
Bas Robben (1565) - Walter Vermeer (1785) 0 - 1
Jacques Smits (1563) - Thomas Herrewijn (1733) ½ - ½
Peter Huijser (1597) - Willem Klein (1725) 0 - 1
Kees van Hogeloon (1523) - Marco Tjepkema (1552) 1 - 0
Mark Mathon (1535) - Robbert Ritsma (1516) ½ - ½
Jan Rijkse (1526) - Piet Verkamman (1461) 1 - 0

 

Laad meer